نیم نگاهی بر ریشه های اصلی بحران

دیروز داشتم در سایت مکتوب یادداشتی از آقای عطاء ا… مهاجرانی تحت عنوان تجزیه عراق میخواندم ، واقعا متاسف شدم که چرا ایشون در چنین مقطع بحرانی از سیاست کشور  پیشنهادی نا سنجیده و بر آمده از احساسات شخصی خویش داده اند تا به اصطلاح کشورمان ایران از جنگ و اشغال نجات پیدا کند .

 شکی نیست که هیچ ایرانی وطن پرستی خواهان به اشغال در آمدن کشور توسط نیروهای بیگانه و یا جنگ و درگیری نیست و همه در این مورد با هم اتفاق نظر دارند اما آیا برای جلوگیری از چنین پیشامدی تنها راه ، حمایت و پشتیبانی از رئیس جمهوری نابخرد است که هر از گاهی با ایراد نطقی جنجال بر انگیز نه تنها گره ای از مشکلات و بحران های کشور باز نمی کند بلکه بیش از پیش بر آن می افزاید و به آن دامن میزند ؟ اتفاقا برعکس نظر آقای مهاجرانی بر این عقیده هستم که باید برای مهار بحران جنگ و اشغال ، ابتدا  رئیس جمهور و همفکرانش را مهار نمود تا دست از سخن پراکنی های بیهوده و تنش آفرین نظیر تهدید اسرائیل بر دارد و حتی اگر لازم شد کنار گذاشته شود تا کشور باقی بماند . در چنین موقعیتی که تهدیدات علیه کشور جدیست اگر از سیاست ماجرا جویانه ی دولت حمایت شود قطعا نتیجه ای جز جنگ و درگیری در بر نخواهد داشت .

متاسفانه ریشه ی بوجود آمدن بحران و تنش سیاسی در عرصه ی سیاست خارجی ایران نتیجه ی ضعف دیپلماسی و پافشاری بر مواضعی غلط و دست کم گرفتن توان دیگران است .  سیاست خارجی ایران از نوعی بیماری فلسطین محوری و خود بزرگ بینی و عدم در نظر گرفتن منافع ملی در رنج است و این امر مانع از آن میشود که سیاست مداران ما سیاستی منطقی در پیش گیرند و باز هم متاسفانه سیاست ما همواره نیازمند یک بحران و تنش و دشمن است تا به وسیله ی آن بی کفایتی و ناکارآمدی دولت را توجیح نمود و در این میان عده ای نیز بر کوس جنگ مینوازند و به پیشواز آن میروند و با آغوشی باز از آن استقبال میکنند .

 امریکا نیز همواره برای توسعه ی قدرت خود در منطقه نیازمند دشمن تراشیست و در دوران جنگ سرد این دشمن جماهیر شوروی بود و بعد از فروپاشی آن ، این خلاء ابتدا توسط عراق و افغانستان پر شد و پس از تصرف آنها نوبت ماست که به عنوان جزئی از محور شرارت جای خالی آنها را پر نماییم مگر آنکه همانند کره ی شمالی و لیبی با در پیش گرفتن یک سیاست منطقی خود را از این بحران نجات دهیم بدون آنکه درگیر جنگی دیگر شویم.

پا نوشت : به نظر میرسد آقای مهاجرانی با نوشتن یادداشت هایی از این دست بیشتر در پی آن هستند که دل دوستان محافظه کار را به دست بیاورند و دست دوستی به سمتشان دراز نمایند ، ای کاش بیش از آنکه نگران دغدغه های شخصی خود باشند  ، سرنوشت و آینده کشور عزیزمان ایران را مورد توجه قرار دهند .