ننگین تر از ترکمان چای

 نزدیک به دو قرن از انعقاد دو معاهده ی ننگین گلستان (1813) و ترکمان چای(1828) گذشته است که در آستانه ی عقد قراردادی به مراتب ننگین تر و شرم آور تر از آنها هستیم منتها با این تفاوت که معاهدات مذکور نتیجه ی جنگ های سیزده ساله با روسیه ی تزاری و شکست قوای نظامی ایران و حملات و جنگ مجدد با قوای روس بود . اما قرارداد در پیش رو که با سفر سران کشورهای حاشیه ی دریای مازندران از جمله ولادیمیر پوتین به ایران بسته خواهد شد و مشخص کننده ی سهم کشورهای حوزه ی دریای مازندران می باشد نتیجه ی حاتم بخشی حاکمیت بی کفایت است که بخاطر بقای خود حاضر شده اند بخشی از خاک سرزمین عزیزمان ایران را به اجانب پیش کش کنند شاید در مقابل چند صباحی بیشتر بر مسند قدرت باقی بمانند . 

 صدها هزار جوان رشید ایرانی طی 8 سال جنگ تحمیلی شهید شد تا مبادا ذره ای از خاک سرزمین سبزمان ایران به تصرف دشمن اجنبی درآید ، حال با لبخند بخشی از سرزمین سبزمان را تقدیم اجانب میکنیم . پاسخ ما به نسل های بعد چه خواهد بود ؟ سوال من این است که آخر به چه قیمتی حاضر به گذشت از سهم 50 درصدی خود ( مطابق با قرارداد 1921 ) از دریای مازندران هستیم ؟ چگونه به سهمی کمتر از 20 درصد رضایت میدهیم و در مقابل چه به دست می آوریم ؟ حمایتی نمایشی از این جمله ی مضحک که انرژی هسته ای حق مسلم ایران است ؟ تکه ای از سرزمین عزیزمان را تقدیم اجانب می کنیم بلکه از ما حمایت کنند ؟ چرا بجای اتکا بر تکیه گاهی قابل اعتماد که همانا مردم کشور هستند دست به دامن کشورهای بیگانه شده ایم ؟  

متاسفانه با تصویب قطعنامه شورای امنیت علیه کشورمان و همچنین وجود بحران در مسائل جاری عراق و لبنان و فلسطین و ماجرا جویی های دولت  و تنش در روابط ایران با کشورهای منطقه و رسیدن قدرت های فرامنطقه ای به یک توافق و اجماع نظر بر سر مساله ی پرونده ی هسته ای ایران و… کشورمان را در نهایت ضعف از نظر موضع سیاسی قرار داده است  و کشورهای حوزه ی دریای مازندران نیز به خوبی به  این امر واقفند و در پی تحمیل قراردادی جابرانه علیه تمامیت ارضی کشورمان می باشند .   نباید گذاشت که تاریخ به صورت تراژدی تکرار گردد …

پانوشت :طبق قوانین حقوقی بین الملل سهم جمهوری های تازه استقلال یافته از جماهیر شوروی باید از همان 50 درصد سهم شوروی از دریای مازندران تامین گردد زیرا این کشورها باید به تعهدات اتحاد جماهیر شوروی نسبت به ایران مطابق با قراردادهای 1921 و 1940 پایبند بمانند .