دانشجو میمیرد ، ذلت نمیپذیرد

                                       

خروشید و دست بر سر ز شاه

که شاها منم کاوه ی دادخواه

یکی بی زبان مرد آهنگرم

ز شاه آتش آید همی بر سرم

تو شاهی و گر اژدها پیکری

بباید بدین داستان داوری

که گر هفت کشور به شاهی توراست

چرا رنج و سختی همه بهر ماست ؟

…

چو برخواند کاوه همه محضرش

سبک سوی پیران آن کشورش

خروشید کای پای مردان دیو

بریده دل از ترس گیهان خدیو

همه سوی دوزخ نهادید روی

سپردید دلها به گفتار اوی …

 

دیروز دکتر زهرا بنی یعقوب مورد آزار قرار گرفت و به قتل رسید ، همه سکوت کردیم ، امروز یک دانشجو در حریم مقدس دانشگاه مورد سوء استفاده قرار میگیره و باز هم ساکتیم . تنها دانشجویان دانشگاه زنجان اعتراض میکنند و ما تماشا میکنیم و بی تفاوت نشسته ایم ، نمیدانم شاید منتظریم که به سراغ ما بیایند و متعرض ما بشوند تا شاید ما نیز سکوت را بشکنیم . دانشگاه سنگر علم و دانش و آزادی خواهی بود ، جای بزرگان علم و ادب بود ، اما امروز … منزلت استاد به قدری نزول کرده که دیو صفتان در لباس معلمی و استادی متعرض نوامیس ما میشوند و ما همچنان تماشا میکینم ، خفت و ذلت تا به کی ؟ 

همه میدانیم که راهیابی به دانشگاه به این آسانی نبود و نیست ، زحمت کشیدیم تا به اینجا رسیدیم ، نگذاریم که زحمت و تلاش ما پایمال شود ، کم نیستند دانشجویان دختری که بخاطر فقر و مشکلات اقتصادی در معرض سوء استفاده ی نامردان و کفتار صفتانی هستند که به دانشگاه نفوذ کرده اند و آنان را و ادار به تمکین میکنند ، شرف و غیرت کجاست ؟ آن پزشک و یا این دختر از نخبگان این مملکت بودند و هستند ، آینده سازان این مملکتند ، باید بهشان بها داد ، نه این رفتار را با ایشان کرد …

خانم دکتری که وبلاگ مینویسی ، روزنوشت های محل طرح یا دانشگاهت رو مینویسی ، از بیماران و مراجعان مینویسی ، آن پزشک مظلوم هم مثل تو بود ، داشت در همدان طرحش رو میگذروند اما چه بر سرش آوردند ، چرا سکوت کردی ؟ تویی که از پایین بودن تعرفه های نظام پزشکی ناراحتی و رگ گردنت ورم میکنه  ، این را ندیدی ؟ ممکن بود تو جای او  بودی ، یه چیزی بگو ، این سکوت خفت بار رو بشکن ، ناسلامتی همکارتون بود .

تویی که دانشجو هستی و وبلاگ مینویسی و وبلاگ میخونی ، سکوت بیش از این جایز نیست .