کدام ب ک ا ر ت ؟

شاید اولین بار باشه که در وبلاگم از چنین موضوعی صحبت می‌کنم، در وبلاگ ویولت به این موضوع برخوردم، موضوعی که شاید در ظاهر نه اما در باطن سوال خیلی‌ها باشه، اما طرحش نمی‌کنن. یه عده هم افراط و تفریط می‌کنند و با ارزیابی غلط و استدلال‌های شخصی به اصطلاح جوابی می‌دهند به این مساله و رد می‌شن.

به نظر من مهمتر از بکارت جسمی، بکارت روحی و ذهنی هست، همه‌ی ما دیدیم زنان و مردانی رو که در آن واحد دارای روابط موازی هستن، خوب در این حالت بکارت چه ارزشی می‌تونه داشته باشه وقتی که ذهن طرف شما در جایی دیگه‌ای پر می‌کشه؟، جسمش پیش شماست اما روحش جای دیگه‌ای. سنت حاکم بر جامعه محترم هست، اما دیگه شرط کافی برای تضمین بقای یک رابطه نمی‌تونه باشه، باید معیار‌ انتخاب رو تغییر داد، باید این رو بپذیریم که اگر می‌خواهیم متعهد یک رابطه بشیم، روحا و جسما به تعهدمون پایبند باشیم.

یک فرد( فارغ از زن یا مرد بودن ) یک بکر درونی داره؛ تنها یک بار امکان این رو داره که این بکر درونی رو با یک نفر به اشتراک بگذاره، اون هم مستلزم وجود زمینه‌ی لازم هست، مثل شناخت و درک عمیق طرفین نسبت به همدیگه و این زمینه در هر رابطه‌ای هم بوجود نخواهد آمد، شاید یکی از دلایلی که روابط دو طرف بعد از مدتی به گسست منتهی می‌شه همین باشه، نرسیدن به اشتراک لازم. البته کشف اشتراکات نیازمند صرف زمان زیاد هست و گفتگو و البته ایجاد تغییرات.

اما ذکر این نکته هم خالی از فایده نخواهد بود:

پیش آمده که در مقطعی از زندگی شخصی وارد زندگیتان شده، بعد از تجربه‌ی یک سری از مسائل، به دلایلی که الزاما بد هم نیست، مثل وجود تفاوت‌ها و … اون رابطه به پایان رسیده، اگر وارد رابطه‌ی جدید می‌شوید باید تماما دیگه به اون رابطه متعهد باشید، اینکه آدم در گذشته خودش سیر کنه و افسوس بخوره، دائم رابطه‌ی فعلی رو با قبلی مقایسه کنه، مفید که نخواهد بود هیچ، به ضرر رابطه‌ی جدید هم تمام خواهد شد، اگر کسی رو خواستید، کاملا مال او باشید و از روابط قبلی تنها درس بگیرید برای حفظ و پایداری رابطه‌ جدید.